Kloosterweekenden
Reacties van deelnemers
Ik kijk met een warm hart terug op de bijzondere dagen in het klooster. Het heeft me, nu ik het allemaal wat heb laten inwerken, heel veel opgeleverd.
Etty
--------------------------------------------
Ik kwam met leegte, maar vertrek met ruimte in mijn ziel.
Ulrike
-------------------------------------------
Het heeft me verrast hoe ik in de loop van het weekend door de verschillende oefeningen, zoveel dichter bij de natuur kwam. Bijzonder om te ervaren wat alleen al het kijknen met een loep met je doet; dat wat je ziet komt zoveel dichterbij. De oefeningen rondom het thema 'Ontvankelijke Houding' leidden tot aanvaarding en brachten me rust en mildheid. De oefening waarbij we uitgenodigd werden om een buiging te maken voor dat wat we tegenkwamen in de natuur, heeft me geraakt. Daardoor ben ik een diepere verbinding aangegaan met de natuur op een manier die ik niet had verwacht. Het weekend heeft me verrijkt en ik hoop dat vast te houden door zelf oefeningen te doen en het te delen met anderen.
Woutera
------------------------------------------
Ik heb intens genoten van het weekend: van de sfeer in het klooster, de diensten in de kapel, de mooie thema-opdrachten, de stille wandelingen,.... Maar ook van de verbinding die in de groep al snel ontstond. Je programma zit goed in elkaar, mijn complimenten daarvoor. Dat geldt ook voor de organisatieen de informatie: duidelijk en volledig.
Anita
-----------------------------------------
Ik wil je graag bedanken voor de geweldige dagen in abdij Koningaoord. Heel bijzonder en inspirerend, samen met een bijzondere groep mensen. Als individu gekomen en als vrienden weer uit elkaar gegaan.
Tyrenne
----------------------------------------
Van tevoren nagedacht of ik wel zou gaan. Ik had immers de maanden ervoor genoeg stilte om me heen gehad vanwege de lock-down. Wat zou ik me nu nog onderdompelen in stilte? Zou deze retraite me iets kunnen bieden?
De kennismakingsopdracht zorgde ervoor dat je met andere ogen je omgeving ging bekijken. Mari gaf ons de opdracht: “Zoek iets in de natuur wat voor jou symbool staat voor het meedoen aan deze retraite?” We liepen rond over het terrein, kwamen weer bij elkaar, lieten de metaforen zien en gaven daar een toelichting bij. Het was een eerste kennismaking met de natuur en het ijs in het onderlinge contact was meteen gebroken.
Na het avondeten maakten we een zintuigenwandeling. Tien minuten wandelden we met de nadruk op wat je hoort. Toen tien minuten wandelen met de nadruk op het ruiken, vervolgens het voelen, het proeven en tenslotte het kijken. Daarna wisselden we ervaringen uit. Ik voelde me een ander mens, zo had ik nog nooit eerder gewandeld. Wat doet dit je goed. Ook leerden we hierdoor het abdijterrein kennen.
De Abdij van Berne in Heeswijk-Dinther is een prachtige plek om deze retraite te ondergaan. De afwisseling van buiten zijn en je in je kamer terug kunnen trekken was heel rustgevend. Bovendien is het heerlijk als er zo goed voor je wordt gezorgd wat betreft de lekkere maaltijden.
De volgende dagen leerden we de natuur rondom de abdij steeds beter kennen. Het viel me op dat ik anders liep: bewuster, ik rook meer, voelde vaker aan bladeren, bomen en grond en keek beter om me heen. Wat zijn er veel kleuren groen en wat is rood daarbij een vlambare kleur. Dit viel vooral op toen we met de groep van een mozaïek maakten.
We hebben met een loep (bloem)bladeren en takjes geobserveerd, iets wat ik thuisgekomen meteen met één van de kleindochters heb gedaan.
De laatste avond zaten we om een kampvuur en lazen we de haiku’s (kleine gedichtjes) voor die we de afgelopen dagen hadden gemaakt. Dat was een intiem gebeuren: kijkend naar de vlammen en luisterend naar elkaar.
De laatste ochtend stonden we voor dag en dauw op want we gingen beleven hoe de dag ontwaakt. Het werd een bijzondere wandeling: zo stil maar met veel herrie van kikkers en vogelgeluiden, zo mooi de opkomst van de zon te zien, zoveel verschillende natuurperspectieven, zo koud de dauw te voelen en proeven, zo intens de natuur te ruiken. We aten onze boterham met zicht op het kasteel van Heeswijk en ik voelde me heel nietig en klein in deze omgeving.
Afsluitend vroeg Mari hoe we de ervaringen die we de afgelopen dagen hadden opgedaan thuis wilden vasthouden. Daar had ik wel ideeën over. Ik maakte een ‘Abdijhoekje’ met een kaarsje en een vaasje. Elke wandeling neem ik iets mee om in het vaasje te doen. Het is mijn manier om dagelijks terug te denken aan deze zo zinvolle vierdaagse onder begeleiding van de rustige en bescheiden Mari Verstegen. Hij heeft me geleerd op een nieuwe manier de natuur te beleven. Wat ben ik dankbaar dat ik niet heb afgezegd!
Marian
